Willem is afgelopen maandag naar Dublin gevlogen, wel met een latere vlucht dan gepland. Gedoe met de vluchten was de oorzaak dat zijn bagage niet meekwam. KLM zorgde er wel voor dat deze de volgende ochtend in de jachthaven werd afgeleverd. Nadien vertrokken we in zuidelijke richting. Dat leverde deze week 2 cq 3 zeildagen. De overige dagen trokken depressies over, met waarschuwingen voor stormachtige zuidelijke winden, wat voor ons rustdagen betekende. De 2e zeildag van de afgelopen week bracht ons niet tot de geplande bestemming; op de zuidoosthoek van Ierland staat altijd een sterke stroom, met de ebstroom naar het zuiden, met de vloed naar het noorden. We waren er op het geplande tijdstip, met een flinke stroom mee. Maar met de harde zuidwestenwind stonden er dus dusdanige golven, dat we na een tijdje besloten om te draaien. Wat beschutting vonden we in een grote veerhaven, langszij een vissersbootje. Midden in de nacht zijn we verder gaan zeilen, nu op kentering, met net iets minder wind; de golven waren inderdaad net iets minder hoog. Deze nachtelijke tocht verliep wel volgens planning, maar het was de, tot nu toe, ruigste tocht van dit seizoen. Het was fijn dat Willem erbij was. Waterford is het oudste stadje van Ierland; zo promoten ze het ook. Vandaag hebben we het, tussen de buien door, wat verkend. De komende dagen willen we naar de zuidwesthoek van Engeland, Lands End, maar het weerbericht belooft nog niet veel goeds, mogelijk wat beter weer aan het eind van komende week.

Glasgow, Belfast, nu Dublin. Het heeft meer weg van stedentrips dan van een zeiltrip. Afgelopen week hebben we maar een dag gevaren; het was wel een hele mooie zeildag, 90 zeemijl in 11 uur, van Belfast naar een jachthaven vlakbij Dublin. Die dag hebben we echt gezeild, alhoewel we toch nog 2 uur hebben moeten motoren. Eenmaal hier in Howth, wilden we eerst de stad Dublin, met meer dan 1 miljoen inwoners, verkennen. En toen kwamen de depresies weer over. De wind van deze depressies is veelal zuidelijk. Dat is de richting die we uit moeten, naar het zuiden via de oostkust van Ierland. Als alles volgens plan verloopt, komt Willem op maandag 12 juli met het vliegtuig in Dublin aan, om met ons mee te zeilen.

Vorige week vrijdag liepen we door Glasgow. We hadden er geen idee van dat we een week later, gisteren, door Belfast zouden lopen. Afgelopen week hebben we maar 2 dagen gezeild en zijn nu in Bangor, Noord-Ierland, een voorstad van Belfast. Nadat we de eerste 6 weken van deze reis rustig weer hadden, hebben we nu met de keerzijde te maken; voor vannacht wordt windkracht 9 voorspeld. Vanuit deze jachthaven hebben we heerlijk gewandeld, 10 km, en heerlijk gefietst, 15 km, langs een prachtig kustpad. En zijn we met de trein naar Belfast gereisd, waar we ons in een open dubbeldekker door de stad hebben later rijden. De murals, muurschilderingen, in zowel de katholieke als protestantse wijken, zijn momenteel de grootste touristische attractie van Belfast. In onze reisgids hebben we nadien alles gelezen over de Troubles die er waren in Noord-Ierland en waarvan Belfast zeker nog niet hersteld is.

Gisteren zijn we, met de trein, voor een dag, vanuit Inverkip, naar Glasgow geweest. Jaren terug waren we al eens in Edingburgh, nu kozen we Glasgow voor een citytrip. Na gisteren weten we alles over de art nouveau - art deco in deze stad, en van architect Mackintosh. Al lopend hebben we de stad verkend. Bij een juwelier lukte het om het batterijtje in een horloge te laten vervangen. Andere inkopen hebben we niet gedaan. ’s Avonds heerlijk bij een Italiaan gegeten, voordat we de trein terug namen. Voor het grootzeil hadden we weer een zeilmaker nodig: een van de ogen uit het voorlijk was uitgebroken. Gelukkig kon dit in Inverkip binnen een dag gerepareerd worden. Het meeste werk voor ons was het afhalen en het weer opzettten van het grootzeil. Morgen lassen we een rustdag in. Tot nu toe waren we op de niet-zeildagen actief: wandelen, naar Glasgow, ed. Nu moeten we ons voorbereiden op de oversteek naar Ierland en de havens die daar aan te lopen zijn.

Na Tobermory zijn we nog wat noordelijker getrokken. Nu op weg naar het zuiden. Het Crinan kanaal is een korte verbinding tussen de Hebriden en de Firth of Clyde. Tot de Hebriden behoren alle grote en kleine eilanden voor de westkust van Schotland. De Firth of Clyde is het gebied waar de Clyde, de rivier waar Glasgow aan ligt, in uitmondt. Je kunt het ook zien als een doorsteek van noordwest Schotland naar zuidwest Schotland. Het kanaal is eind 18e eeuw gegraven en sindsdien is er eigenlijk niets veranderd. Het is ook vele jaren gesloten geweest, maar 15 jaar geleden is het wat gerestaurerd en weer opengesteld. Het kanaal is 15 km lang, heeft 16 sluizen en wordt alleen door jachten gebruikt. Je moet zelf als sluiswachter aan de gang: alles doe je op de hand, kleppen open draaien, sluisdeuren duwen. Dit ging ons vandaag goed af. Van het kanaalgeld dat je moet betalen, mag je er 3 dagen over doen; die tijd nemen we er ook voor. Zo hebben we wat tijd om te wandelen en te fietsen over het jaagpad. We genieten van het Schotse landschap en van het on-Schotse, droge en rustige weer.